Her anne baba çocuğu için en iyisini ister. İyi bir eğitim alsın, başarılı olsun, güçlü bir gelecek kursun… Bu isteklerin temelinde sevgi ve koruma duygusu vardır. Ancak bazen iyi niyetle kurulan beklentiler, çocuğun potansiyelini ortaya çıkarmaktan çok, onun üzerinde görünmeyen bir baskıya dönüşebilir. Her çocuk farklıdır. Kimi sayılarla düşünmeyi sever, kimi kelimelerle kendini ifade eder. Kimisi hızlı öğrenir, kimisi zamana ihtiyaç duyar. Bir çocuğun potansiyeli; yalnızca aldığı notlarla ya da sınav sonuçlarıyla ölçülemez. Potansiyel, ilgi alanlarını, öğrenme hızını, güçlü yönlerini ve kişiliğini de içine alan çok daha geniş bir kavramdır. Ne yazık ki günümüzde başarı çoğu zaman tek bir ölçüte indirgeniyor. Çocuklar, çoğu zaman kendi hedeflerinden önce ailelerinin hayallerini gerçekleştirmeye çalışıyor. "Ben ne istiyorum?" sorusunun yerini, "Benden ne bekleniyor?" sorusu alıyor. Bu durum kısa vadede başarı getirse bile, uzun vadede mutsuzluk, tükenmişlik ve motivasyon kaybına neden olabiliyor. Elbette çocuklardan beklenti içinde olmak yanlış değildir. Aksine, gerçekçi beklentiler çocukların gelişimini destekler. Ancak beklentiler, çocuğun kapasitesini ve bireysel özelliklerini göz ardı ettiğinde bir rehber olmaktan çıkar, ağır bir yüke dönüşür. Çünkü her çocuk, başkasının çizdiği yolda yürümek zorunda değildir. Anne babaların kendilerine zaman zaman şu soruyu sormaları önemlidir: "Bu hedef gerçekten çocuğumun hedefi mi, yoksa benim hayalim mi?" Bu sorunun cevabı, çocuğun eğitim yolculuğunu tamamen değiştirebilir. Çocuklar, kendilerine inanıldığını hissettiklerinde gelişir. Sürekli eleştirilen, başkalarıyla kıyaslanan ya da yalnızca sonuçlarıyla değerlendirilen bir çocuk, zamanla kendi değerini de başarı üzerinden tanımlamaya başlar. Oysa eğitim sadece yüksek puanlar almak değil; problem çözebilen, sorumluluk alabilen, duygularını yönetebilen ve kendi kararlarını verebilen bireyler yetiştirmektir. Potansiyel, zorlayarak ortaya çıkarılacak bir özellik değildir; doğru ortam sağlandığında kendiliğinden filizlenir. Çocuğun güçlü yönlerini fark etmek, eksiklerinden çok gelişimini görmek ve onu olduğu kişi olarak kabul etmek, onun kendine olan güvenini artırır. Çünkü bir çocuk, en çok anlaşıldığını hissettiği yerde gelişir. Unutmamak gerekir ki her çocuğun zirvesi aynı yerde değildir. Kimi akademide, kimi sanatta, kimi sporda, kimi ise insan ilişkilerinde parlayacaktır. Önemli olan, çocuğu başkalarının başarı hikâyelerine benzetmeye çalışmak değil; kendi hikâyesini yazmasına fırsat vermektir. Belki de ebeveynler için en değerli başarı, çocuklarının yalnızca iyi bir öğrenci olması değil; kendini tanıyan, mutlu, üretken ve hayata güvenle bakabilen bir birey olarak yetişmesidir. Çünkü gerçek potansiyel, beklentilerin gölgesinde değil, anlayışın ve desteğin ışığında ortaya çıkar.