Evet, sevgili okur bu hafta konumuz hepimizi yakından ilgilendiriyor. Belki her gün içinde yaşadığımız için fark edemiyoruz. Belki de kaybettiğimiz değerler yavaş yavaş elimizden kayıp gittiği için acısını hissetmiyoruz. Bugün biraz duralım. Kendimize bakalım. Evimize bakalım. Mahallemize bakalım. Sonra da şu soruyu soralım. Biz gerçekten Türk kültürünü yaşıyor muyuz, yoksa sadece adını mı taşıyoruz?
Orta Asya'dan başlayan yolculuk kolay değildi. At sırtında geçen yıllar, kurulan devletler, verilen mücadeleler, kazanılan zaferler bu millete büyük bir karakter kazandırdı. O karakter sadece kılıç tutmayı bilmiyordu. Sözünün arkasında durmayı biliyordu. Komşusunu gözetiyordu. Büyüklerine saygı gösteriyordu. Küçüğünü koruyordu. Misafirini baş tacı yapıyordu. Sofrasındaki son lokmayı paylaşmayı ayıp değil, şeref sayıyordu.
Şimdi dönüp etrafımıza bakalım. Aynı apartmanda oturan insanlar birbirini tanımıyor. Çocuklar dedesinden masal dinlemiyor. Gençler mahallede top oynamıyor. Selam vermek bile bazılarına yük geliyor. Birbirimizi tanıyoruz sanıyoruz ama aslında aynı şehirde yaşayan yabancılara dönüştük.
Kültür dediğimiz özellik sadece müzelerde duran eski eşyalardan ibaret olmayıp bunları da barındırıyor. Kültür yaşayan bir mirastır. Evde başlar. Sokakta büyür. Okulda güçlenir. Devletin desteğiyle geleceğe taşınır. Eğer bunlardan biri eksik kalırsa zincir kopar.
Bugün çocuklarımız dünyanın en uzak ülkesindeki bir şarkıyı ezbere biliyor. Fakat Yunus Emre kimdir bilmiyor! Kaşgarlı Mahmud adını ilk kez duyuyor. Kutadgu Bilig evlerimize giremiyor. Bu tabloyu sadece çocukların omzuna yüklemek haksızlık olur. Çünkü çocuk ne görürse onu yaşar.
İşte tam burada en büyük görev aileye, öğretmene, yerel yöneticilere, bürokratlara düşüyor. Yapılan her yatırım elbette kıymetlidir. Yeni yollar yapılsın. Yeni köprüler kurulsun. Yeni sanayi bölgeleri açılsın. Bunların hepsi ülkemizin gücüdür. Fakat kültürünü ihmal eden bir kalkınma eksik kalır. Beton yükselirken değerler alçalıyorsa ortada ciddi bir problem vardır.
Belediyelerin düzenlediği kültür etkinlikleri birkaç afişten ibaret olmamalı. Mahallelerde masal geceleri yapılmalı. Çocuklar geleneksel oyunlarla buluşmalı. Büyükler hayat tecrübelerini gençlerle paylaşmalı. Türk musikisi yeniden meydanlarda duyulmalı. El sanatları yeniden değer görmeli. Kültür merkezleri sadece bina olarak değil, yaşayan mekânlar olarak hizmet vermeli.
Bir başka mesele de dilimizdir. Türkçe sadece konuştuğumuz bir dil değildir. Türkçe bizim hafızamızdır. Kelimeler azaldıkça düşünceler de fakirleşiyor. Güzel konuşamayan, güzel düşünemiyor. Güzel düşünemeyen de ortak bir gelecek kurmakta zorlanıyor. Bunun için kitap okumayı yeniden hayatın merkezine koymak zorundayız.
Bugün dünyanın birçok ülkesi kendi kültürünü korumak için büyük bütçeler ayırıyor. Çünkü biliyorlar ki kültürünü kaybeden toplum, yönünü de kaybeder. Bizim de aynı bilinçle hareket etmemiz gerekiyor. Kültür sadece geçmişi anlatan bir hatıra değildir. Geleceği inşa eden en sağlam temeldir.
Bu satırları okuyan her bürokrata küçük bir çağrım var. İmzalanan her proje, atılan her temel, hazırlanan her plan bu milletin kültürünü de güçlendirsin. Çünkü güçlü bir ekonomi insanı zengin eder. Güçlü bir kültür ise milleti ayakta tutar.
Asya'dan Balkanlara uzanan büyük miras bize emanet edildi. O emaneti kaybetmeye hakkımız yok. Çocuklarımız sadece modern şehirlerde değil, köklerini bilen güçlü bir medeniyetin içinde büyüsün. Yıllar sonra geriye dönüp baktığımızda, kaybettiklerimizi arayan değil, değerlerini yeniden ayağa kaldıran nesil olarak anılalım. İşte o zaman bu topraklar sadece üzerinde yaşadığımız bir vatan değil, ruhunu koruyan büyük bir medeniyet olmaya devam edecektir.
Bir sonraki yazıda görüşmek üzere sağlıcakla kalın…