BAL-GÖÇ hiçbir zaman sadece bir dernek olmadı. En azından bizler için. O isim; sınır kapılarında bekleyen çocukları, bir bavula sığdırılan hayatları, arkada bırakılan evleri, mezarları ve dilleri temsil ediyordu. Bu yüzden bugün yaşananlar basit bir seçim tartışması değildir. Bugün yaşanan, bir hafızanın incinmesidir. Kendini “tüm Balkanları temsil eden” bir yapı olarak tanımlayan BAL-GÖÇ, son genel kurul süreciyle birlikte bu iddianın ne kadar boşaltıldığını kendi eliyle ortaya koymuştur. Çünkü temsil, yalnızca konuşmakla değil; duymakla, tanımakla ve saygı göstermekle mümkündür. Bugün gelinen noktada ortada yalnızca usulsüzlük iddiaları yoktur. Ortada çok daha ağır bir mesele vardır: Temsilin ve ahlakın çöküşü. Düşünün; Bu kongrede derneğin kurucularından biri içeri alınmıyor. Yetmiyor, bir de aidat soruluyor. Bu, sadece bir prosedür hatası değildir. Bu, utançtır. Eğer bir yapının kurucu iradesine bu muamele reva görülüyorsa, yarın sıradan bir üyeye ne yapılabileceğini tahmin etmek zor değildir. Bir derneği kuran hafıza kapıdan çevriliyorsa, ortada artık ne vefa kalmıştır ne de vicdan. Üyelik başvurularının aylarca bekletildiği, aidat ödemelerinin sistematik biçimde engellendiği, kongre kararlarının baskın yöntemlerle alındığı, hazirun listelerinin bir haftada yüzlerce kişi “artabildiği” bir süreçten söz ediyoruz. Ve sonra bu yapının çıkıp “Balkan göçmenlerinin iradesini temsil ediyorum” demesi bekleniyor. Soruyoruz: Hangi Balkan? Kim temsil ediliyor? Adında Balkan var ama Balkanlardan temsil yok. Göçmen var ama göçmenin sözü yok. Çoğulculuk var deniyor ama itiraz eden herkes dışarıda. Bu tablo, Balkan göçmenleriyle — özellikle Bulgaristan Türkleriyle — resmen dalga geçildiğini gösteriyor. Oysa Bulgaristan Türkleri, yok sayılmanın ne demek olduğunu çok iyi bilir. Bu insanlar susturulmanın, kapıdan çevrilmenin, “siz yoksunuz” denmesinin ne anlama geldiğini tarih boyunca yaşadı. Bu yüzden bugün yükselen ses bir seçim kaybının değil; onurun, hafızanın ve kırılan güvenin sesidir. En acı olan da şudur: Bu kez yaralayan bir devlet değil. Bir rejim değil. Bir sınır kapısı değil. Bu kez inciten, “sizin adınıza konuşuyorum” diyen bir yapıdır. BAL-GÖÇ bir davaydı. Bir kimlikti. Bir sığınaktı. Bugün o sığınakta insanlar kendilerini yabancı hissediyorsa, sorun itiraz edenlerde değil; aynaya bakmaktan kaçanlardadır. Dernekler tabelayla değil, iradeyle yaşar. Meşruiyetini yalnızca sandıktan değil; vicdandan alır. Aksi hâlde geriye sadece bir isim kalır. İçinde Balkan geçer ama Balkanların ruhu yoktur. İçinde göçmen kelimesi vardır ama göçmenin sesi duyulmaz. Bilinmelidir ki; Balkan göçmenleri susturulamaz. Bulgaristan Türkleri hafızasız değildir. Ve bazı yaralar zamanla değil, hatırlanarak konuşur. Bu bir koltuk meselesi değildir. Bu, onur, temsil ve hafıza meselesidir. Ve bu hafıza, hiçbir masa başı hesabıyla silinmez.